Deszczowy feudalny dziedziniec japoński

Kinowa, niezwykle szczegółowa scena deszczowej nocy na japońskim dziedzińcu z czasów feudalnych, oglądana z góry, lekko przechylona, ​​jakby z balkonu lub dachu. Scena jest pusta, skupiając się na atmosferze, architekturze i wilgotnych powierzchniach. W kadrze dominuje szeroki, wyłożony łupkiem dziedziniec, którego ciemne, gładkie kamienie tworzą zmarszczki na kałuży, odbijając intensywne światło latarni. Po lewej stronie znajduje się tradycyjny drewniany budynek z dachem krytym dachówką i wysokim okapem; ciepłe światło wpada do wnętrza przez otwarte wejście, w pobliżu którego stoi kilka beczek i pojemników. Pośrodku znajdują się dwa ogrodzone, drewniane obszary lub stanowiska robocze, z kratownicowymi przepierzeniami, stosami drewna lub wiązek materiałów, niskimi ławkami i małymi latarniami na półkach. Na pierwszym planie po prawej stronie znajduje się kolejna ogrodzona przepierzenie, na którym wiszą dwa materiałowe banery z okrągłymi herbami klanów. W tle szeroka brama i mury wyznaczają granice dziedzińca; w całej scenie widoczne są łącznie cztery pionowe banery, każdy z tym samym herbem. Wokół dziedzińca ustawiono sześć trójnożnych stojaków na pochodnie; choć płomienie były niewielkie, w deszczu wydawały się wyjątkowo jasne. Kilka ciepłych kinkietów zdobiło teren wokół bramy i budynków. Zastosowano melancholijną, niebiesko-szarą kolorystykę nocną, połączoną z ciepłym, bursztynowym, praktycznym oświetleniem, aby realistycznie przedstawić krople deszczu, wilgotne drewno, przemoczone tkaniny, fakturę kamienia, lekką mgiełkę i miękkie, wolumetryczne światło. Kompozycja powinna przywodzić na myśl realistyczną scenerię historycznego dramatu o samurajach, dążąc do realizmu i fotorealizmu, a nie stylizacji; obraz nie powinien zawierać postaci, współczesnych obiektów, tekstu ani elementów fantasy.