Metafora materializacji myśli

Osoba siedzi samotnie w cichym pokoju, intensywnie myśląc. Subtelne migotanie światła zaczyna formować się wokół jej głowy. Po dwóch sekundach jej myśli materializują się – świecące obiekty wyłaniają się w powietrzu: wspomnienia jako unoszące się fotografie, idee jako abstrakcyjne kształty, lęki jako mroczne zniekształcenia. Pokój wypełnia się ucieleśnionymi myślami dryfującymi warstwami. Kamera przesuwa się przez te obiekty – każdy reaguje inaczej na światło i grawitację. Narastająca prędkość: wspomnienie rozbija się na fragmenty w powietrzu. Ostatni moment: wszystko zapada się z powrotem w umyśle osoby w jednym błysku światła.